Bajka o chłopcu z latarenką

W niewielkim miasteczku, gdzie zimą dachy otulał miękki, biały puch, a latem z otwartych okien unosił się słodki zapach jaśminu, mieszkał chłopiec o imieniu Emil. Był cichy i skromny, a jego największym skarbem — stara, drewniana latarenka po dziadku. Nie świeciła mocno; roztaczała jedynie łagodny, złocisty blask, jakby w środku drżała jedna, nieśmiała gwiazdka, która jeszcze nie odważyła się zaświecić pełnią światła.

Często o zmierzchu Emil wychodził na skraj miasteczka, tam, gdzie zaczynał się las — gęsty i milczący. Mieszkańcy powtarzali, że po zachodzie słońca lepiej w te strony nie zaglądać: ścieżki plątały się jak wstążki, a cienie zdawały się mieć własną wolę. Pewnego wieczoru chłopiec usłyszał jednak cichy, urywany płacz dobiegający spomiędzy drzew. Dźwięk był delikatny i kruchy, jakby ktoś wołał o pomoc szeptem.

Serce podpowiedziało mu, by pójść dalej.

Im głębiej wchodził w las, tym gęstszy stawał się mrok. Gałęzie szeleściły nad głową, jak gdyby naradzały się w tajemnicy, a wiatr niósł ze sobą smutną, przeciągłą pieśń. Latarenka drżała w dłoni Emila, lecz wciąż płonęła, wiernie i uparcie. Wreszcie, na niewielkiej polanie, chłopiec dostrzegł dziewczynkę w białej sukience. Siedziała na kamieniu, nieruchoma, blada jak księżyc w zimową noc, i wyglądała tak, jakby ktoś na długo odebrał jej uśmiech.

— Dlaczego płaczesz? — zapytał cicho.

— Zgubiłam drogę do domu — wyszeptała. — A gdy zapada noc, nikt mnie nie dostrzega. Jakbym nie istniała.

Emil uniósł latarenkę, a złoty krąg światła otulił ich dwoje.

— Pójdziemy razem — powiedział łagodnie. — Moje światło jest niewielkie, lecz wystarczy, jeśli będziemy blisko siebie.

Ruszyli w drogę.

Ścieżka wiła się wśród ciemności. Chłodne cienie kładły się im pod nogi, a noc osiadała na świecie niczym ciężki, aksamitny płaszcz. Mimo to latarenka świeciła nieprzerwanie — ciepło, cicho, z wytrwałą cierpliwością. Z każdym krokiem jej blask jakby nabierał mocy, karmiony odwagą i dobrocią chłopca, który ani na chwilę nie wypuszczał jej z dłoni.

Po długiej wędrówce pierwszy, nieśmiały promień świtu przeciął granat nieba. Drzewa rozstąpiły się, odsłaniając stary, zapomniany dom. W jednym z okien migotało jasne, poranne światło, jakby ktoś właśnie zapalał w nim wspomnienie dawnych dni.

Dziewczynka po raz pierwszy się uśmiechnęła.

— Dziękuję — szepnęła. — Nigdy nie lękałam się nocy… bałam się tylko samotności.

W tej samej chwili jej postać zamigotała, jak odbicie gwiazdy w spokojnej wodzie. Po chwili zniknęła, a nad domem rozbłysła jasna, srebrzysta gwiazda — piękna i czysta. Emil zrozumiał wtedy, że odprowadził do domu nie zagubione dziecko, lecz dawną opiekunkę tego miejsca: dobrą, wierną duszę, która przez lata czuwała nad progiem domu.

Chłopiec wrócił do miasteczka z latarenką w dłoni. Od tamtej nocy jej światło już nigdy nie zgasło, a każdy, kto mijał Emila na ulicy, miał wrażenie, że w jego spojrzeniu mieszka spokojna, cicha dobroć.

I aż do końca swoich dni nosił w sercu prostą prawdę:

małe światło w dobrym sercu potrafi rozjaśnić nawet najciemniejszą drogę.

Bajka terapeutyczna: O chłopcu, który usłyszał własne kroki

W dolinie, gdzie mgły spływały o świcie jak srebrne wstęgi po zboczach, mieszkał chłopiec imieniem Lior. Choć jego imię znaczyło „światło”, Lior czuł się jak ktoś, kto niesie lampę, ale boi się ją zapalić. Był ostrożny — aż za bardzo. Bał się podejmować decyzje, a każde nowe zadanie wydawało mu się jak wspinaczka na górę o zbyt stromych zboczach.

Pewnego wieczoru, gdy cienie zaczęły układać się na polach jak senne zwierzęta, Lior usłyszał pukanie. Było delikatne, jakby wykonywał je ktoś, kto nie chce przestraszyć domowników. Gdy otworzył drzwi, zobaczył małe stworzonko — nie większe od kota, o futrze w kolorze popielatego świtu i oczach błyszczących jak dwie gwiazdki.

— Jestem Kroczek — przedstawiło się stworzonko. — Słyszałem, że ostatnio rzadko chodzisz tam, gdzie naprawdę chcesz.

Lior zmarszczył brwi.

— Wszystko za bardzo mnie onieśmiela… A kiedy próbuję zrobić krok, serce zaczyna bić tak głośno, że od razu rezygnuję.

Kroczek uśmiechnął się, jakby znał tajemnicę, o której Lior jeszcze nie słyszał.

— A może to nie serce bije za głośno… tylko ty nie słyszysz własnych kroków? Chodź, pokażę ci coś.

Zanim Lior zdążył zaprotestować, Kroczek ruszył przed siebie, a za nim uniosła się delikatna smużka fosforyzującego światła. Chłopiec podążył za nim.

Dotarli do polany, której Lior nigdy wcześniej nie widział, choć często spacerował po okolicy. Pośrodku rosło drzewo o szerokim pniu i rozłożystej koronie. Z jego gałęzi zwisało mnóstwo małych, przezroczystych dzwoneczków.

— To Drzewo Postanowień — powiedział Kroczek. — Każdy, kto zrobi choćby jeden krok w stronę swojego marzenia, otrzymuje dźwięk dzwoneczka. Czasem cichutki, ledwo słyszalny, ale prawdziwy. Posłuchaj.

Kroczek poprosił Liora, by zrobił krok naprzód. Chłopiec zawahał się, ale spojrzenie stworzonka było tyleż łagodne, co zachęcające. Lior uniósł stopę… i postawił ją na miękkiej trawie.

Dźwięk, który rozbrzmiał, był subtelny, delikatny jak ruch powietrza — ale niepodważalny. Dzwoneczek na jednej z gałęzi zadrżał i zadźwięczał cicho, lecz czysto.

— Słyszysz? — Kroczek uśmiechnął się szeroko. — Twoje kroki mają głos. Tylko wcześniej przykrywały go twoje obawy.

Lior zrobił drugi krok. Dzwoneczek zaśpiewał odrobinę głośniej.

— Ale co, jeśli się pomylę? Albo jeśli wybiorę złą drogę? — wyszeptał chłopiec.

Kroczek podał mu łapkę i spojrzał na chłopca.

— Każde drzewo rosnące w tym miejscu słyszy setki kroków. Jedne prowadzą wprost, inne zataczają koła, jeszcze inne cofają się i ruszają od nowa. Ale wszystkie są potrzebne. To, co nazywasz pomyłką, Drzewo Postanowień nazywa… nauką. Dzwoneczki obdarowują dźwiękiem za odwagę, nie za perfekcję.

Lior patrzył na drzewo, jakby po raz pierwszy widział, że coś w nim — w jego świecie — może odpowiadać na jego działania.

— A ty? — zapytał. — Dlaczego mi pomagasz?

— Bo każdy małego Kroczka nosi w sobie — odparło stworzonko poważnie. — Czasem o nim zapominamy i wtedy trzeba go odnaleźć. Ja jestem twoim. Kiedy usłyszysz swoje kroki, będę wiedział, że mogę wrócić do snów innych dzieci.

Tego wieczoru Lior wracał do domu wolniej niż zwykle, ale każdy krok był świadomy. I z każdym krokiem — choć nie zawsze głośno — słyszał cichutki dźwięk dzwoneczków w oddali.

Następnego dnia spróbował porozmawiać z kolegą, którego zawsze podziwiał, ale bał się zagadać. Dzwoneczki zabrzmiały. Innym razem podjął się zadania, którego wcześniej unikał. Znów je usłyszał. Czasem pomylił drogę, czasem zatrzymał się ze strachu, ale każdy, nawet najmniejszy krok, miał swój własny dźwięk.

I choć Kroczek pewnego ranka zniknął, Lior wiedział, że nie musi go już wołać — bo odnalazł siłę, która wcześniej była w nim ukryta. Od tego dnia każdy jego krok rozbrzmiewał pewniej, jakby niósł w sobie własną, cichą melodię odwagi.