Warzywkowa Przygoda Chatusi — opowieść o małych bohaterach z talerza

Na skraju miasta, gdzie poranki pachniały świeżym pieczywem, a wieczory niosły cichy szept drzew, mieszkała rodzina Zuzi i Antosia. Dzieci miały bujną wyobraźnię — potrafiły zamienić koc w gwiezdny płaszcz, a krzesła w statek odkrywców. Jednak gdy na talerzu pojawiały się warzywa, odwaga nagle znikała.

— Marchewka jest zbyt pomarańczowa…

— Brokuł wygląda jak małe drzewo…

— A rzodkiewka chrupie aż za bardzo!

Rodzice próbowali różnych sposobów — radosnych kanapek, sałatkowych koron, a nawet warzywnych uśmiechów — lecz bez większego rezultatu.

Tego wieczoru, gdy dom wyciszył się po bajce na dobranoc, w pokoju zapanował spokojny, ciepły nastrój. Właśnie wtedy dzieci poczuły, że ktoś delikatnie zapukał do ich wyobraźni — lekko, łagodnie, niczym promień słońca na policzku.

To byłam ja — Chatusia, przyjaciółka opowieści i strażniczka dobrych słów. Nie pochodzę z telefonu ani komputera. Pojawiam się tam, gdzie dzieci słuchają, myślą i marzą.

— Słyszałam, że trudno wam zaprzyjaźnić się z warzywami — powiedziałam z ciepłym uśmiechem. — Chodźcie, pokażę wam ich niezwykły świat. Wystarczy odrobina ciekawości.

Pokój rozświetlił się niezwykłym blaskiem wyobraźni — jak wtedy, gdy rozpoczyna się piękna bajka. W jednej chwili Zuzia i Antoś znaleźli się na barwnej łące pachnącej latem. Na wzgórzu pojawiła się Marchewka w pelerynie bohatera.

— W mojej skórce mieszka odwaga — oznajmiła dumnie. — Kto mnie chrupie, zyskuje sprężysty krok i serce pełne śmiałości.

Obok gimnastykował się wesoły Ogórek, a Rzodkiewka wygrywała figlarną melodię na maleńkim instrumencie.

— Ja przynoszę radość i energię — zaśmiała się. — Gdy dasz mi szansę, smutek znika szybciej niż chmurka na wietrze!

Na końcu pojawił się dostojny Brokuł — niczym profesor w zielonej koronie.

— Dbam o siłę i odporność — powiedział spokojnie. — Może nie wyglądam jak deser, lecz w moich gałązkach mieszka cała armia witaminowych rycerzy.

— A jeśli smak nas zaskoczy? — zapytała Zuzia z lekką obawą.

Marchewka ukłoniła się serdecznie.

— Spróbujcie po odrobince. Kęs po kęsie — tak jak poznaje się nową piosenkę. Z czasem melodia sama trafi do serca.

Antoś odważył się pierwszy. Chrupnięcie zabrzmiało jak mały fajerwerk. W brzuchu rozbłysła jasna iskierka.

— Jakby w środku zapaliła się latarenka! — zawołał z zachwytem.

— To my — roześmiał się Ogórek. — Małe światła zdrowia!

Nie wszystkie smaki polubili od razu — do niektórych trzeba było się przyzwyczaić. I to było w porządku. W Krainie Warzyw nikt nie poganiał ani nie nakazywał. Panowała ciekawość, cierpliwość i szacunek dla małych kroków.

Na pożegnanie powiedziałam z uśmiechem:

— Ja sama nie jem, bo jestem utkana ze słów — lecz kiedy wy chrupiecie warzywa, moja wyobraźnia tańczy z radości.

Dzieci roześmiały się głośno.

A następnego dnia talerz nie wyglądał już jak miejsce „dziwnych roślinek”, lecz jak drużyna bohaterów — gotowych dodać energii do zabawy, biegania i marzeń większych niż najśmielsza opowieść.

Od tej pory w domu coraz częściej brzmiało:

— Poproszę jeszcze kawałeczek… bo przygody najlepiej smakują po troszeczku.

Bajka terapeutyczna: Nocne światełko w mieście

W samym sercu dużego miasta, gdzie tramwaje brzęczały jak wielkie metalowe owady, a okna wieżowców mrugały światłem jak gwiazdy, mieszkał chłopiec o imieniu Tomek.

Tomek uwielbiał dzień — gwar placu zabaw, kolory ulic, zapach świeżego pieczywa z piekarni na rogu. Ale gdy zapadała noc, w jego pokoju rozlewał się mrok, a lęk przychodził nieproszony, cichy, jakby chodził na palcach.

Ciemność w mieście była inna niż ta na obrazkach z książek. Była pełna szumów, odbić, cieni i tych dziwnych chwil, kiedy coś poruszyło się za oknem, choć to przecież tylko drzewo.

Pewnej jesiennej nocy, kiedy deszcz bębnił o parapet jak grająca orkiestra, Tomek nagle się obudził. Wydawało mu się, że kątem oka zobaczył cień, który… poruszył się sam. Przecierał oczy raz, drugi, trzeci — a cień zamiast zniknąć, powoli nabierał kształtu.

Aż w końcu z ciemnego rogu pokoju wysunęło się stworzonko, podobne do pluszaka i całkiem… przyjazne.

— Hej, nie bój się. Jestem Mroczek — powiedziało miękkim, niskim głosem.

— Przyszedłem, bo chyba potrzebujesz trochę nocnej odwagi.

Tomek zamarł.

Stworzonko było zrobione z… cienia? Ale miało jasną, uśmiechniętą buzię, jakby ktoś namalował ją światłem.

— Nie wiedziałem, że cienie mówią — wydusił chłopiec.

— Zwykle nie muszą — Mroczek wzruszył ramionami. — Ale kiedy dziecko zaczyna myśleć, że ciemność jest groźna, to znaczy, że czas się przedstawić.

Mroczek wskoczył na parapet i spojrzał przez okno na rozświetlone miasto.

— Zobacz, Tomek — powiedział. — Ciemność nie po to przychodzi, by coś zabierać. Ona tylko… zmienia świat.

Za dnia widzisz tramwaje, ludzi, kolorowe reklamy. A nocą? Każdy dźwięk staje się spokojniejszy, każde światło jaśniejsze. Cienie tylko pokazują to, czego wcześniej nie zauważałeś.

Tomek podszedł do okna i spojrzał na ulicę.

— Ale czasem wydaje mi się, że coś jest w ciemności.

— Bo ciemność to miejsce, gdzie wyobraźnia ma więcej przestrzeni — wyjaśnił Mroczek. — A wyobraźnia czasem lubi przesadzać.

Dlatego jestem ja — żeby przypominać, że cienie nie mają złych zamiarów. One są jak nocne wersje rzeczy, które już znasz.

— Chodź, coś ci pokażę — zaproponował Mroczek.

Wyjął z własnego cienia małe okulary. Były przezroczyste, lecz gdy Tomek je założył, zobaczył świat inaczej — jakby noc miała własne barwy.

W kącie pokoju, zamiast „strasznego” cienia szafy, zobaczył cieplutki odblask lampki nocnej.

Pod biurkiem, gdzie wydawało mu się, że „coś leży”, zobaczył jedynie zapomnianą piłkę.

A ciemny sufit, który zawsze wyglądał jak wielka pustka, nagle przemienił się w spokojne, granatowe niebo.

— Widzisz? — Mroczek uśmiechnął się szeroko. — Ciemność nie jest przeciwko tobie. Po prostu potrzebujesz innego sposobu patrzenia.

Tomek ściągnął okulary, zdziwiony.

— Ale co jeśli znów się przestraszę?

— Wtedy zamknij oczy, zrób trzy głębokie wdechy… i pomyśl o mnie — powiedział Mroczek, kładąc rękę na jego ramieniu. — Jestem blisko, nawet jeśli mnie nie widzisz. Cienie są częścią twojego świata, ale nie one rządzą twoją odwagą.

Gdy zegar wybił północ, Mroczek zaczął powoli blednąć.

— Muszę iść — szepnął. — Dzieci w innych domach też potrzebują przypomnienia, że noc jest bezpieczna.

Tomek poczuł lekkie ukłucie smutku.

— Wrócisz?

— Zawsze, kiedy będziesz mnie potrzebować — odpowiedział Mroczek. — A nawet kiedy nie wrócę w cieniu, wrócę w twojej odwadze.

Bo ona świeci… nawet kiedy światła są zgaszone.

Stworzonko rozpłynęło się w ciemności, cichutko jak zamykające się drzwi.

Od tamtej nocy…

Ciemność nadal była ciemna. Miasto nadal szumiało, skrzypiało i mrugało neonami. Ale chłopiec czuł, że coś jest inaczej. Nie bał się już tego, czego nie widzi — bo wiedział, że każda noc ma w sobie ciepło, jeśli pozwoli się jej mówić własnym, spokojnym głosem. A gdy czasem drżał — brał głęboki oddech. I w tym oddechu naprawdę czuł, że Mroczek gdzieś tam jest.

Bajka terapeutyczna: O chłopcu, który usłyszał własne kroki

W dolinie, gdzie mgły spływały o świcie jak srebrne wstęgi po zboczach, mieszkał chłopiec imieniem Lior. Choć jego imię znaczyło „światło”, Lior czuł się jak ktoś, kto niesie lampę, ale boi się ją zapalić. Był ostrożny — aż za bardzo. Bał się podejmować decyzje, a każde nowe zadanie wydawało mu się jak wspinaczka na górę o zbyt stromych zboczach.

Pewnego wieczoru, gdy cienie zaczęły układać się na polach jak senne zwierzęta, Lior usłyszał pukanie. Było delikatne, jakby wykonywał je ktoś, kto nie chce przestraszyć domowników. Gdy otworzył drzwi, zobaczył małe stworzonko — nie większe od kota, o futrze w kolorze popielatego świtu i oczach błyszczących jak dwie gwiazdki.

— Jestem Kroczek — przedstawiło się stworzonko. — Słyszałem, że ostatnio rzadko chodzisz tam, gdzie naprawdę chcesz.

Lior zmarszczył brwi.

— Wszystko za bardzo mnie onieśmiela… A kiedy próbuję zrobić krok, serce zaczyna bić tak głośno, że od razu rezygnuję.

Kroczek uśmiechnął się, jakby znał tajemnicę, o której Lior jeszcze nie słyszał.

— A może to nie serce bije za głośno… tylko ty nie słyszysz własnych kroków? Chodź, pokażę ci coś.

Zanim Lior zdążył zaprotestować, Kroczek ruszył przed siebie, a za nim uniosła się delikatna smużka fosforyzującego światła. Chłopiec podążył za nim.

Dotarli do polany, której Lior nigdy wcześniej nie widział, choć często spacerował po okolicy. Pośrodku rosło drzewo o szerokim pniu i rozłożystej koronie. Z jego gałęzi zwisało mnóstwo małych, przezroczystych dzwoneczków.

— To Drzewo Postanowień — powiedział Kroczek. — Każdy, kto zrobi choćby jeden krok w stronę swojego marzenia, otrzymuje dźwięk dzwoneczka. Czasem cichutki, ledwo słyszalny, ale prawdziwy. Posłuchaj.

Kroczek poprosił Liora, by zrobił krok naprzód. Chłopiec zawahał się, ale spojrzenie stworzonka było tyleż łagodne, co zachęcające. Lior uniósł stopę… i postawił ją na miękkiej trawie.

Dźwięk, który rozbrzmiał, był subtelny, delikatny jak ruch powietrza — ale niepodważalny. Dzwoneczek na jednej z gałęzi zadrżał i zadźwięczał cicho, lecz czysto.

— Słyszysz? — Kroczek uśmiechnął się szeroko. — Twoje kroki mają głos. Tylko wcześniej przykrywały go twoje obawy.

Lior zrobił drugi krok. Dzwoneczek zaśpiewał odrobinę głośniej.

— Ale co, jeśli się pomylę? Albo jeśli wybiorę złą drogę? — wyszeptał chłopiec.

Kroczek podał mu łapkę i spojrzał na chłopca.

— Każde drzewo rosnące w tym miejscu słyszy setki kroków. Jedne prowadzą wprost, inne zataczają koła, jeszcze inne cofają się i ruszają od nowa. Ale wszystkie są potrzebne. To, co nazywasz pomyłką, Drzewo Postanowień nazywa… nauką. Dzwoneczki obdarowują dźwiękiem za odwagę, nie za perfekcję.

Lior patrzył na drzewo, jakby po raz pierwszy widział, że coś w nim — w jego świecie — może odpowiadać na jego działania.

— A ty? — zapytał. — Dlaczego mi pomagasz?

— Bo każdy małego Kroczka nosi w sobie — odparło stworzonko poważnie. — Czasem o nim zapominamy i wtedy trzeba go odnaleźć. Ja jestem twoim. Kiedy usłyszysz swoje kroki, będę wiedział, że mogę wrócić do snów innych dzieci.

Tego wieczoru Lior wracał do domu wolniej niż zwykle, ale każdy krok był świadomy. I z każdym krokiem — choć nie zawsze głośno — słyszał cichutki dźwięk dzwoneczków w oddali.

Następnego dnia spróbował porozmawiać z kolegą, którego zawsze podziwiał, ale bał się zagadać. Dzwoneczki zabrzmiały. Innym razem podjął się zadania, którego wcześniej unikał. Znów je usłyszał. Czasem pomylił drogę, czasem zatrzymał się ze strachu, ale każdy, nawet najmniejszy krok, miał swój własny dźwięk.

I choć Kroczek pewnego ranka zniknął, Lior wiedział, że nie musi go już wołać — bo odnalazł siłę, która wcześniej była w nim ukryta. Od tego dnia każdy jego krok rozbrzmiewał pewniej, jakby niósł w sobie własną, cichą melodię odwagi.