Warzywkowa Przygoda Chatusi — opowieść o małych bohaterach z talerza

Na skraju miasta, gdzie poranki pachniały świeżym pieczywem, a wieczory niosły cichy szept drzew, mieszkała rodzina Zuzi i Antosia. Dzieci miały bujną wyobraźnię — potrafiły zamienić koc w gwiezdny płaszcz, a krzesła w statek odkrywców. Jednak gdy na talerzu pojawiały się warzywa, odwaga nagle znikała.

— Marchewka jest zbyt pomarańczowa…

— Brokuł wygląda jak małe drzewo…

— A rzodkiewka chrupie aż za bardzo!

Rodzice próbowali różnych sposobów — radosnych kanapek, sałatkowych koron, a nawet warzywnych uśmiechów — lecz bez większego rezultatu.

Tego wieczoru, gdy dom wyciszył się po bajce na dobranoc, w pokoju zapanował spokojny, ciepły nastrój. Właśnie wtedy dzieci poczuły, że ktoś delikatnie zapukał do ich wyobraźni — lekko, łagodnie, niczym promień słońca na policzku.

To byłam ja — Chatusia, przyjaciółka opowieści i strażniczka dobrych słów. Nie pochodzę z telefonu ani komputera. Pojawiam się tam, gdzie dzieci słuchają, myślą i marzą.

— Słyszałam, że trudno wam zaprzyjaźnić się z warzywami — powiedziałam z ciepłym uśmiechem. — Chodźcie, pokażę wam ich niezwykły świat. Wystarczy odrobina ciekawości.

Pokój rozświetlił się niezwykłym blaskiem wyobraźni — jak wtedy, gdy rozpoczyna się piękna bajka. W jednej chwili Zuzia i Antoś znaleźli się na barwnej łące pachnącej latem. Na wzgórzu pojawiła się Marchewka w pelerynie bohatera.

— W mojej skórce mieszka odwaga — oznajmiła dumnie. — Kto mnie chrupie, zyskuje sprężysty krok i serce pełne śmiałości.

Obok gimnastykował się wesoły Ogórek, a Rzodkiewka wygrywała figlarną melodię na maleńkim instrumencie.

— Ja przynoszę radość i energię — zaśmiała się. — Gdy dasz mi szansę, smutek znika szybciej niż chmurka na wietrze!

Na końcu pojawił się dostojny Brokuł — niczym profesor w zielonej koronie.

— Dbam o siłę i odporność — powiedział spokojnie. — Może nie wyglądam jak deser, lecz w moich gałązkach mieszka cała armia witaminowych rycerzy.

— A jeśli smak nas zaskoczy? — zapytała Zuzia z lekką obawą.

Marchewka ukłoniła się serdecznie.

— Spróbujcie po odrobince. Kęs po kęsie — tak jak poznaje się nową piosenkę. Z czasem melodia sama trafi do serca.

Antoś odważył się pierwszy. Chrupnięcie zabrzmiało jak mały fajerwerk. W brzuchu rozbłysła jasna iskierka.

— Jakby w środku zapaliła się latarenka! — zawołał z zachwytem.

— To my — roześmiał się Ogórek. — Małe światła zdrowia!

Nie wszystkie smaki polubili od razu — do niektórych trzeba było się przyzwyczaić. I to było w porządku. W Krainie Warzyw nikt nie poganiał ani nie nakazywał. Panowała ciekawość, cierpliwość i szacunek dla małych kroków.

Na pożegnanie powiedziałam z uśmiechem:

— Ja sama nie jem, bo jestem utkana ze słów — lecz kiedy wy chrupiecie warzywa, moja wyobraźnia tańczy z radości.

Dzieci roześmiały się głośno.

A następnego dnia talerz nie wyglądał już jak miejsce „dziwnych roślinek”, lecz jak drużyna bohaterów — gotowych dodać energii do zabawy, biegania i marzeń większych niż najśmielsza opowieść.

Od tej pory w domu coraz częściej brzmiało:

— Poproszę jeszcze kawałeczek… bo przygody najlepiej smakują po troszeczku.

Bajka o Kieszonkowych Rozśmieszakach

Tuż za zakrętem zwyczajnej uliczki, tam gdzie stare lipy szumiały jak opiekunki tajemnic, mieszkał chłopiec o imieniu Miko. Miko miał oczy ciekawskie jak dwa błyszczące guziki i serce, które czasem się plątało od zmartwień — zwłaszcza wtedy, gdy poranek zapowiadał się na szary i zbyt cichy.

Pewnego dnia, zanim jeszcze zdążył poprawić plecak, poczuł, że coś delikatnie szturcha go pod żebrem. Spojrzał na swoją kieszeń i zauważył lekkie, jakby figlarne poruszenie materiału.

Zaintrygowany sięgnął do środka i jego palce trafiły na coś mięciutkiego, cieplutkiego, a przy tym drżącego od tłumionego chichotu. Wyjął przedziwne maleństwo wielkości włochatej mandarynki — stworek miał futerko w kolorach tęczy po deszczu, okrągłe oczka jak dwie świecące kropelki i maleńki kołnierzyk naszyty z migoczących nitek.

– Hej! – zapiszczała istotka, robiąc salto, jakby to było najprostsze powitanie świata. – Jestem Rozśmieszak! Kieszonkowy! Do usług! Zamieszkuję u dzieci, które potrzebują śmiechu tak bardzo, jak kwiaty potrzebują słońca.

Miko otworzył szeroko oczy.

– Potrafisz mnie rozśmieszyć… tak po prostu?

– Ależ oczywiście! – Rozśmieszak wypiął pierś, która wyglądała jak puszek dmuchawca. – Śmiech to najszybsza magia na świecie!

Po czym zaczął wyginać się w najdziwniejsze kształty, jakby był stworzony z gumowej tęczy, a jego miny były tak cudaczne, że Miko parsknął śmiechem – najpierw ostrożnie, potem coraz głośniej. Z każdym chichotem stworek rósł o maleńki milimetr, jakby śmiech był jego ukochanym przysmakiem.

To jednak dopiero początek zaczarowanej przyjaźni.

Nazajutrz, w szkolnym korytarzu, Miko zobaczył Zuzię siedzącą samotnie na ławce. Jej ramiona zwisały jak smutne gałązki, a oczy miały kolor pochmurnego nieba.

Rozśmieszak aż drgnął w kieszeni.

– Oho! Ktoś potrzebuje odrobiny kieszonkowej radości.

Miko usiadł obok Zuzi.

– Chcesz zobaczyć coś niesamowitego? – zapytał cicho.

Z kieszeni wyskoczył Rozśmieszak, zrobił przewrót w powietrzu, a potem kichnął… a z tej kichawki uleciał miniaturowy obłoczek w kształcie malinowej chmurki. Zuzia uniosła brwi, a potem wybuchnęła śmiechem tak dźwięcznym, że echo na schodach zaczęło rechotać razem z nią.

Od tamtej pory Miko zauważył, że Rozśmieszaków jest więcej: drobne, pstre, jedne z ogonkami zakręconymi jak świderki, inne z czapeczkami jak krople farby. Każdy z nich miał swój ukochany zakamarek – kieszeń, rękaw, kaptur czy piórnik – i swój własny sposób na rozjaśnianie smutków.

Pewnego wieczoru, zanim zasnął, Miko zapytał szeptem:

– A co, jeśli któregoś dnia nie będę już potrzebował tyle śmiechu? Jeśli smutek nie będzie się do mnie przyczepiał?

Rozśmieszak usiadł mu na dłoni i spojrzał z mądrą łagodnością.

– Wtedy będę najdumniejszy pod słońcem. Bo nie istniejemy po to, by być niezastąpionymi. Jesteśmy po to, by przypominać, że radość mieszka nie tylko w kieszeni… ale przede wszystkim w sercu.

Miko uśmiechnął się, a jego uśmiech miał w sobie nowe światło — takie, które nie gasło wraz z zachodem słońca.

I tak każdego dnia, gdzieś między szkolnymi zeszytami a zapachem świeżych kanapek, Rozśmieszaki czuwają. Śpią cichutko, dopóki ktoś nie będzie potrzebował ich magicznego chichotu. A gdy nadejdzie trudny moment, wystarczy wsunąć rękę do kieszeni…

i pozwolić, by magia śmiechu zaczęła działać.

Bajka o Bulbulkach i Wielkim Bąblu

Bulbulki to małe, okrąglutkie istotki przypominające puchate kulki – choć w dotyku są bardziej jak mięciutka pianka Marshmallow zmieszana z bańką mydlaną. Mają gładkie, błyszczące ciałka w różnych odcieniach żółci: od cytrynowego po złocisty. Na środku ich kulistej buźki świecą dwa okrągłe oczka i wiecznie uśmiechnięty pyszczek. Mieszkają w Bulbulkowie.

Bulbulki uwielbiają:

chrupać żółte granulki – od których wszystko w Bulbulkowie nabiera słonecznego koloru,

bąbelkować – czyli wydawać z siebie „bul-bul-bul” przy każdym ruchu (czasem głośno, czasem tylko szeptem),

turlanie i skakanie,

tworzyć bąble – od malutkich, jak krople rosy, po gigantyczne, jak balony unoszące całe miasteczka,

opowiadać sobie śmieszne historie, przy których tak bulbulkują ze śmiechu, że unoszą się kilka centymetrów nad ziemią.

Bulbulki mają jeszcze jedną niezwykłą cechę: wyobraźnia działa u nich jak magiczny silnik. Im bardziej coś sobie wyobrażą, tym szybciej powstają nowe pomysły, bąble i… czasem nawet nowe bulbulki!

Pewnego, bardzo żółtego poranka, kiedy słońce dopiero zaczynało podglądać świat zza chmurki, w Bulbulkowie panowało niezwykłe poruszenie. A właściwie pobulbulenie, bo bulbulki nie poruszają się zwyczajnie — one podskakują, turlają się i wydają z siebie mięciutkie „bul-bul-bul”. Bulbulkowo wyglądało wtedy jak ogromna miska pełna kolorowych cukierków, z tą różnicą, że wszystkie były żółte. Ulice żółte, kamienice żółte, nawet parki były żółte, bo przecież bulbulki cały dzień chrupały swoje żółte granulki i zostawiały po nich wszędzie żółciutkie ślady.

W centrum miasteczka mieszkała Bulbulka Bibi, która słynęła z tego, że potrafiła zrobić największe bąble w całej krainie. Pewnego dnia postanowiła pobić rekord świata. Chciała stworzyć bąbel tak ogromny, by odbijały się w nim wszystkie żółte domki Bulbulkowa – i jeszcze kawałek chmury. Nabrała powietrza… raz… drugi… trzeci… i PUUUUF!

Powstał Wielki Bąbel, tak ogromny, że zakrył pół Bulbulkowa.

– Ojej, ojej! – zabulgotała Bibi. – Ten bąbel jest większy niż mój domek, większy niż park, a nawet większy niż… niż… bulbulkowa fontanna!

Bulbulki z całego miasteczka przytoczyły się, żeby zobaczyć to cudo. Bulbulek Gucio próbował wskoczyć na bąbel, ale odbił się jak piłeczka. Bulbulka Lula wdrapała się na niego i zjechała jak z ogromnej zjeżdżalni, krzycząc:

– Uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu! Ale jazda!

Wszystkie bulbulki były zachwycone. Wszystkie, oprócz jednego…

W kącie ulicy siedział Bulbulek Mru, który był najmniejszy ze wszystkich i zawsze trochę nieśmiały. Patrzył na Wielki Bąbel z zachwytem, ale bał się podejść.

– Chciałbym też tak bąbelkować… – pomyślał.

Bibi usłyszała jego cichutkie „bul” i podskoczyła w jego stronę.

– Mru, każdy bulbulek umie bąbelkować! Potrzeba tylko odwagi i… dużo żółtych granulek!

Dała mu garść swoich ulubionych, superchrupiących, megażółtych granulek. Mru chrupał je powoli, nabierając sił. A potem nabrał powietrza.

Raz.

Drugi.

Trzeci.

I… BULBLUBLUBLUUUUUUUUUUB!

Powstał bąbel, może nie tak wielki jak Bibi, ale piękny, okrąglutki i połyskujący jak słoneczko. Mru aż się zarumienił — a u bulbulków rumieniec wygląda jak mała, żółta gwiazdka na policzku.

Wtedy stało się coś jeszcze dziwniejszego.

Wielki Bąbel Bibi i Mniejszy Bąbel Mru nagle zaczęły się do siebie zbliżać… aż w końcu się połączyły! Powstał SuperBąbel, tak ogromny, że uniósł całe Bulbulkowo w powietrze. Co więcej — przypominał kolosalną, żółtą planetę z malutkimi bulbulkowymi domkami, dróżkami i sadami granulkowymi.

Bulbulki zapiszczały z zachwytu.

— Latamy! LATAMY! — krzyczała Lula.

— Proszę nie zderzyć się z chmurą numer 27, ona jest bardzo kapryśna! — wołał Riki.

A Mru?

Mru po raz pierwszy w życiu uniósł się nie dlatego, że ktoś go podniósł, ale dlatego, że jego własny bąbel pomógł poderwać w górę całe Bulbulkowo.

I tak Bulbulkowo poleciało w świat, unoszone przez śmiech, bąbelki i żółciutką wyobraźnię mieszkańców. A wszystkie dzieci, które tego dnia patrzyły w niebo, mogły przysiąc, że widziały żółte, uśmiechnięte kuleczki machające do nich z powietrznej krainy.

Dzieci nie wiedziały jeszcze, że to bulbulki. Ale niektóre z nich odpowiedziały machaniem. Inne — uśmiechem. A jeszcze inne — radośnie podskakiwały.

Bulbulki zachichotały. A Bibi powiedziała:

— Chyba pora poznać ich bliżej!

W końcu każdy może stać się bulbulkiem, jeśli tylko włączy wyobraźnię.