Zimowa kraina przygód – kolorowanki

Pewnego zimowego poranka, gdy śnieg skrzył się jak cukrowy pył, a powietrze pachniało mrozem i ciepłą wełną szalików, otworzyła się brama do zaczarowanego świata. Nie był to zwykły krajobraz — każdy płatek układał się w niepowtarzalny wzór, a cisza miała w sobie tyle radości, jakby śmiała się cichutko razem z dziećmi.

Wśród gór i świerków stał przytulny domek, z którego unosiła się ciepła para nad kominem. Niedaleko słychać było śmiech: jedne dzieci śmigały na nartach po łagodnym stoku, inne sunęły po śnieżnych ścieżkach, zostawiając za sobą wesołe ślady. A kiedy wiatr zaszeleścił w koronach drzew, aż chciało się krzyknąć: „Jeszcze raz!” — i zjechać szybciej, odważniej, radośniej.

W innym zakątku tej krainy działo się coś bardzo ważnego: powstawał bałwan! Dzieci toczyły wielkie kule, poprawiały szalik i kapelusz, a zwierzątka przyglądały się z zaciekawieniem, jakby pilnowały, żeby wszystko było dokładnie tak, jak trzeba. Kto wie — może ten bałwan ma własne marzenie? Może chce, żeby ktoś podarował mu najbardziej kolorowy szalik na świecie?

A dalej, w zimowym parku, rozkręcała się prawdziwa śnieżna zabawa. Leciały kulki śniegu, ktoś chował się za małą śnieżną fortecą, a ktoś inny wybuchał śmiechem, bo śnieg łaskotał w policzki. Latarnie stały jak strażnicy zimowych sekretów, ławka czekała na chwilę odpoczynku, a mostek nad zamarzniętym strumykiem prowadził do kolejnych przygód.

I jeszcze jedno miejsce — spokojniejsze, ale równie magiczne: ścieżka przez las do lodowego wodospadu. Dzieci wędrowały w rakietach śnieżnych, a słońce zaglądało zza chmur, jakby chciało powiedzieć: „Dacie radę!” Woda zastygła w długie lodowe zasłony, drzewa otuliły się śniegiem, a góry w tle wyglądały jak strażnicy bajki.

Ta zimowa kraina wciąż czeka na najważniejszą magię — magię koloru.

Weź kredki, pastele lub flamastry i spraw, by śnieg mógł mienić się błękitami, fioletami i srebrzystą bielą, a czapki, szaliki i kurtki stały się tak barwne, jak podpowie Twoja wyobraźnia.

Te zimowe sceny czekają właśnie na Ciebie — bo tylko Ty możesz sprawić, że ta opowieść rozbłyśnie radością i kolorami!

Bajka o chłopcu z latarenką

W niewielkim miasteczku, gdzie zimą dachy otulał miękki, biały puch, a latem z otwartych okien unosił się słodki zapach jaśminu, mieszkał chłopiec o imieniu Emil. Był cichy i skromny, a jego największym skarbem — stara, drewniana latarenka po dziadku. Nie świeciła mocno; roztaczała jedynie łagodny, złocisty blask, jakby w środku drżała jedna, nieśmiała gwiazdka, która jeszcze nie odważyła się zaświecić pełnią światła.

Często o zmierzchu Emil wychodził na skraj miasteczka, tam, gdzie zaczynał się las — gęsty i milczący. Mieszkańcy powtarzali, że po zachodzie słońca lepiej w te strony nie zaglądać: ścieżki plątały się jak wstążki, a cienie zdawały się mieć własną wolę. Pewnego wieczoru chłopiec usłyszał jednak cichy, urywany płacz dobiegający spomiędzy drzew. Dźwięk był delikatny i kruchy, jakby ktoś wołał o pomoc szeptem.

Serce podpowiedziało mu, by pójść dalej.

Im głębiej wchodził w las, tym gęstszy stawał się mrok. Gałęzie szeleściły nad głową, jak gdyby naradzały się w tajemnicy, a wiatr niósł ze sobą smutną, przeciągłą pieśń. Latarenka drżała w dłoni Emila, lecz wciąż płonęła, wiernie i uparcie. Wreszcie, na niewielkiej polanie, chłopiec dostrzegł dziewczynkę w białej sukience. Siedziała na kamieniu, nieruchoma, blada jak księżyc w zimową noc, i wyglądała tak, jakby ktoś na długo odebrał jej uśmiech.

— Dlaczego płaczesz? — zapytał cicho.

— Zgubiłam drogę do domu — wyszeptała. — A gdy zapada noc, nikt mnie nie dostrzega. Jakbym nie istniała.

Emil uniósł latarenkę, a złoty krąg światła otulił ich dwoje.

— Pójdziemy razem — powiedział łagodnie. — Moje światło jest niewielkie, lecz wystarczy, jeśli będziemy blisko siebie.

Ruszyli w drogę.

Ścieżka wiła się wśród ciemności. Chłodne cienie kładły się im pod nogi, a noc osiadała na świecie niczym ciężki, aksamitny płaszcz. Mimo to latarenka świeciła nieprzerwanie — ciepło, cicho, z wytrwałą cierpliwością. Z każdym krokiem jej blask jakby nabierał mocy, karmiony odwagą i dobrocią chłopca, który ani na chwilę nie wypuszczał jej z dłoni.

Po długiej wędrówce pierwszy, nieśmiały promień świtu przeciął granat nieba. Drzewa rozstąpiły się, odsłaniając stary, zapomniany dom. W jednym z okien migotało jasne, poranne światło, jakby ktoś właśnie zapalał w nim wspomnienie dawnych dni.

Dziewczynka po raz pierwszy się uśmiechnęła.

— Dziękuję — szepnęła. — Nigdy nie lękałam się nocy… bałam się tylko samotności.

W tej samej chwili jej postać zamigotała, jak odbicie gwiazdy w spokojnej wodzie. Po chwili zniknęła, a nad domem rozbłysła jasna, srebrzysta gwiazda — piękna i czysta. Emil zrozumiał wtedy, że odprowadził do domu nie zagubione dziecko, lecz dawną opiekunkę tego miejsca: dobrą, wierną duszę, która przez lata czuwała nad progiem domu.

Chłopiec wrócił do miasteczka z latarenką w dłoni. Od tamtej nocy jej światło już nigdy nie zgasło, a każdy, kto mijał Emila na ulicy, miał wrażenie, że w jego spojrzeniu mieszka spokojna, cicha dobroć.

I aż do końca swoich dni nosił w sercu prostą prawdę:

małe światło w dobrym sercu potrafi rozjaśnić nawet najciemniejszą drogę.