Płatki śniegu przyklejały się do szyb tramwaju jak krótkie myśli, które pojawiają się i znikają, zanim zdążymy je zatrzymać. Hania liczyła przystanki, rysując palcem niewidzialne kółka na zaparowanym szkle. W jej plecaku szeleściła kartka — lista świątecznych życzeń, składana i rozkładana tak wiele razy, że bardziej przypominała mapę niż marzenie. Miasto błyszczało reklamami i lampkami, jakby próbowało powiedzieć: tu znajdziesz wszystko.
A jednak Hania czuła, że to „wszystko” jest jakieś puste.
— Co chciałabyś dostać pod choinkę? — zapytała koleżanka w szkole, nie podnosząc wzroku znad telefonu.
— Jeszcze nie wiem — odpowiedziała Hania zgodnie z prawdą, choć w plecaku miała całą listę odpowiedzi.
Im bliżej było świąt, tym głośniejsze stawały się rozmowy o prezentach. Dorośli porównywali ceny, dzieci — wielkość pudełek. Nawet radio brzmiało tak, jakby śpiewało szybciej i głośniej niż zwykle. Hania miała wrażenie, że świat włożył za ciasną czapkę, która bardzo go uwiera.
Tego popołudnia, wracając z biblioteki, Hania zauważyła pod ławką drobny błysk. Nie był ostry ani krzykliwy — raczej ciepły, jak światło nocnej lampki. Dziewczynka uklękła i przyjrzała mu się uważnie.
— Hej… jesteś prawdziwy? — zapytała szeptem.
— Tak samo jak ty — odpowiedział cichutki głos. — Tylko trochę mniejszy.
To był świetlik. Nie taki z łąki ani z bajki o lesie, lecz miejski — przyzwyczajony do chodników, ławek i ulicznych latarni.
— Zgubiłem drogę — westchnął smutno. — Wszędzie jest tyle świateł, że trudno znaleźć to jedno, które prowadzi do domu.
Hania ostrożnie wzięła go w dłonie, uważając, by go nie spłoszyć.
— Możesz zostać ze mną — powiedziała ciepło. — Przynajmniej dopóki nie odnajdziesz swojej drogi.
Świetlik rozbłysnął jaśniej.
— Lubię, gdy ktoś mówi „zostań”.
Od tej chwili towarzyszył jej codziennie. Dziewczynka zauważyła, że w niektórych miejscach jego blask przygasał — tak było w centrum handlowym.
— Tu jest za dużo „chcę” — mruczał zmęczony.
Na przystanku tramwajowym jaśniał, gdy Hania ustępowała miejsca starszej pani.
— O, widzisz? — mówił wtedy. — Teraz świecę naprawdę.
W domu rozświetlał się najmocniej. Gdy mama odkładała telefon i pytała:
— Jak minął ci dzień?
Albo gdy tata przysiadał na brzegu łóżka i opowiadał historie z dzieciństwa.
— Światło lubi uwagę — powiedział pewnego wieczoru świetlik. — Bez niej nawet najjaśniejsze lampki przestają świecić.
Nadeszła Wigilia i wtedy wydarzyło się coś niespodziewanego: wszystko zgasło. Lampki na choince zamilkły, ekrany pociemniały, a w mieszkaniu zapadła cisza tak głęboka, że słychać było własne myśli.
— I co teraz? — zapytała mama.
— Teraz będziemy razem — odpowiedziała Hania i wyjęła świetlika z kieszeni.
Jego światło było niewielkie, lecz wystarczyło, by zobaczyć uśmiechy. Zapalono świece. Opłatek połamał się trochę krzywo. Ktoś się zaśmiał, ktoś inny opowiedział historię. Czas przestał się spieszyć.
Prezenty były skromne. Książka z dedykacją. Szalik robiony wieczorami na drutach. Rysunek w kopercie. Hania poczuła, że jej lista życzeń przestała być potrzebna.
Po kolacji świetlik zamigotał.
— Już wiem, gdzie jest moje miejsce — powiedział łagodnie.
— Gdzie? — zapytała Hania.
— Tam, gdzie ludzie patrzą na siebie, a nie na pudełka z prezentami.
I zniknął, jakby rozpłynął się w płomieniu świecy.
Od tamtej Wigilii Hania wiedziała, że prezenty potrafią cieszyć, ale nie są sercem świąt. Najważniejsze rzeczy nie mają metek ani cen — są czasem, rozmową i bliskością. I świecą najdłużej, nawet gdy wszystkie lampki już dawno zgasną.
Prezenty mogą być piękne, lecz prawdziwym darem świąt jest uważna obecność i bycie razem.
