Pewnego wieczoru, gdy dom oddychał spokojem, a w oknach gasło ostatnie światło dnia, wśród białych kartek wydarzyło się coś, co zna jedynie wyobraźnia. Z cichej przestrzeni między linią a pustką wyłonił się ogród – nie ten z ziemi i deszczu, lecz z delikatnych konturów, które proszą, by je dokończyć. Na środku stanął wazon, jak mała scena dla cudów, a w nim bukiet: jeszcze niepokolorowany, a już pełen obietnicy.
Zebrane w pęk łodygi szeptały własne historie. Róże niosły w płatkach odwagę czułości; stokrotki przypominały, że radość bywa prosta jak uśmiech; dzwonki brzmiały jak lekka muzyka wiatru, a niezapominajki strzegły pamięci o tym, co najważniejsze. Pomiędzy nimi przemykały trawy – smukłe, czujne, jakby pilnowały, by bukiet nie zgubił swojego rytmu. Każdy listek miał swój kształt, każdy pąk własny sekret, a cały świat kwiatów trwał w cierpliwym bezruchu, czekając na moment, w którym stanie się naprawdę widzialny.
Bo to właśnie kolor jest tu czarem. Jedno muśnięcie kredki potrafi zamienić ciszę w świt, a puste pole w miejsce, gdzie rośnie zachwyt. Możesz wybrać barwy łagodne jak sen – mleczne błękity i pudrowe róże – albo odważne jak letnie południe: makową czerwień, kobalt chabrów, złoto słońca. Nie ma pomyłek, są tylko drogi, którymi prowadzi ręka, gdy słucha serca.
Sięgnij po kredki, pastele lub flamastry i pozwól, by kartka stała się ogrodem, w którym Ty decydujesz o pogodzie, porze dnia i nastroju. Niech każdy bukiet otrzyma swój własny blask – taki, jakiego nie znajdzie nigdzie indziej.
Te kwiaty czekają właśnie na Ciebie: na Twoją cierpliwość, uważność i iskrę fantazji. Dopiero w Twoich barwach ich opowieść rozkwita do końca.
