Bajka o Bulbulkach i Wielkim Bąblu

Bulbulki to małe, okrąglutkie istotki przypominające puchate kulki – choć w dotyku są bardziej jak mięciutka pianka Marshmallow zmieszana z bańką mydlaną. Mają gładkie, błyszczące ciałka w różnych odcieniach żółci: od cytrynowego po złocisty. Na środku ich kulistej buźki świecą dwa okrągłe oczka i wiecznie uśmiechnięty pyszczek. Mieszkają w Bulbulkowie.

Bulbulki uwielbiają:

chrupać żółte granulki – od których wszystko w Bulbulkowie nabiera słonecznego koloru,

bąbelkować – czyli wydawać z siebie „bul-bul-bul” przy każdym ruchu (czasem głośno, czasem tylko szeptem),

turlanie i skakanie,

tworzyć bąble – od malutkich, jak krople rosy, po gigantyczne, jak balony unoszące całe miasteczka,

opowiadać sobie śmieszne historie, przy których tak bulbulkują ze śmiechu, że unoszą się kilka centymetrów nad ziemią.

Bulbulki mają jeszcze jedną niezwykłą cechę: wyobraźnia działa u nich jak magiczny silnik. Im bardziej coś sobie wyobrażą, tym szybciej powstają nowe pomysły, bąble i… czasem nawet nowe bulbulki!

Pewnego, bardzo żółtego poranka, kiedy słońce dopiero zaczynało podglądać świat zza chmurki, w Bulbulkowie panowało niezwykłe poruszenie. A właściwie pobulbulenie, bo bulbulki nie poruszają się zwyczajnie — one podskakują, turlają się i wydają z siebie mięciutkie „bul-bul-bul”. Bulbulkowo wyglądało wtedy jak ogromna miska pełna kolorowych cukierków, z tą różnicą, że wszystkie były żółte. Ulice żółte, kamienice żółte, nawet parki były żółte, bo przecież bulbulki cały dzień chrupały swoje żółte granulki i zostawiały po nich wszędzie żółciutkie ślady.

W centrum miasteczka mieszkała Bulbulka Bibi, która słynęła z tego, że potrafiła zrobić największe bąble w całej krainie. Pewnego dnia postanowiła pobić rekord świata. Chciała stworzyć bąbel tak ogromny, by odbijały się w nim wszystkie żółte domki Bulbulkowa – i jeszcze kawałek chmury. Nabrała powietrza… raz… drugi… trzeci… i PUUUUF!

Powstał Wielki Bąbel, tak ogromny, że zakrył pół Bulbulkowa.

– Ojej, ojej! – zabulgotała Bibi. – Ten bąbel jest większy niż mój domek, większy niż park, a nawet większy niż… niż… bulbulkowa fontanna!

Bulbulki z całego miasteczka przytoczyły się, żeby zobaczyć to cudo. Bulbulek Gucio próbował wskoczyć na bąbel, ale odbił się jak piłeczka. Bulbulka Lula wdrapała się na niego i zjechała jak z ogromnej zjeżdżalni, krzycząc:

– Uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu! Ale jazda!

Wszystkie bulbulki były zachwycone. Wszystkie, oprócz jednego…

W kącie ulicy siedział Bulbulek Mru, który był najmniejszy ze wszystkich i zawsze trochę nieśmiały. Patrzył na Wielki Bąbel z zachwytem, ale bał się podejść.

– Chciałbym też tak bąbelkować… – pomyślał.

Bibi usłyszała jego cichutkie „bul” i podskoczyła w jego stronę.

– Mru, każdy bulbulek umie bąbelkować! Potrzeba tylko odwagi i… dużo żółtych granulek!

Dała mu garść swoich ulubionych, superchrupiących, megażółtych granulek. Mru chrupał je powoli, nabierając sił. A potem nabrał powietrza.

Raz.

Drugi.

Trzeci.

I… BULBLUBLUBLUUUUUUUUUUB!

Powstał bąbel, może nie tak wielki jak Bibi, ale piękny, okrąglutki i połyskujący jak słoneczko. Mru aż się zarumienił — a u bulbulków rumieniec wygląda jak mała, żółta gwiazdka na policzku.

Wtedy stało się coś jeszcze dziwniejszego.

Wielki Bąbel Bibi i Mniejszy Bąbel Mru nagle zaczęły się do siebie zbliżać… aż w końcu się połączyły! Powstał SuperBąbel, tak ogromny, że uniósł całe Bulbulkowo w powietrze. Co więcej — przypominał kolosalną, żółtą planetę z malutkimi bulbulkowymi domkami, dróżkami i sadami granulkowymi.

Bulbulki zapiszczały z zachwytu.

— Latamy! LATAMY! — krzyczała Lula.

— Proszę nie zderzyć się z chmurą numer 27, ona jest bardzo kapryśna! — wołał Riki.

A Mru?

Mru po raz pierwszy w życiu uniósł się nie dlatego, że ktoś go podniósł, ale dlatego, że jego własny bąbel pomógł poderwać w górę całe Bulbulkowo.

I tak Bulbulkowo poleciało w świat, unoszone przez śmiech, bąbelki i żółciutką wyobraźnię mieszkańców. A wszystkie dzieci, które tego dnia patrzyły w niebo, mogły przysiąc, że widziały żółte, uśmiechnięte kuleczki machające do nich z powietrznej krainy.

Dzieci nie wiedziały jeszcze, że to bulbulki. Ale niektóre z nich odpowiedziały machaniem. Inne — uśmiechem. A jeszcze inne — radośnie podskakiwały.

Bulbulki zachichotały. A Bibi powiedziała:

— Chyba pora poznać ich bliżej!

W końcu każdy może stać się bulbulkiem, jeśli tylko włączy wyobraźnię.

Bajka terapeutyczna: O chłopcu, który usłyszał własne kroki

W dolinie, gdzie mgły spływały o świcie jak srebrne wstęgi po zboczach, mieszkał chłopiec imieniem Lior. Choć jego imię znaczyło „światło”, Lior czuł się jak ktoś, kto niesie lampę, ale boi się ją zapalić. Był ostrożny — aż za bardzo. Bał się podejmować decyzje, a każde nowe zadanie wydawało mu się jak wspinaczka na górę o zbyt stromych zboczach.

Pewnego wieczoru, gdy cienie zaczęły układać się na polach jak senne zwierzęta, Lior usłyszał pukanie. Było delikatne, jakby wykonywał je ktoś, kto nie chce przestraszyć domowników. Gdy otworzył drzwi, zobaczył małe stworzonko — nie większe od kota, o futrze w kolorze popielatego świtu i oczach błyszczących jak dwie gwiazdki.

— Jestem Kroczek — przedstawiło się stworzonko. — Słyszałem, że ostatnio rzadko chodzisz tam, gdzie naprawdę chcesz.

Lior zmarszczył brwi.

— Wszystko za bardzo mnie onieśmiela… A kiedy próbuję zrobić krok, serce zaczyna bić tak głośno, że od razu rezygnuję.

Kroczek uśmiechnął się, jakby znał tajemnicę, o której Lior jeszcze nie słyszał.

— A może to nie serce bije za głośno… tylko ty nie słyszysz własnych kroków? Chodź, pokażę ci coś.

Zanim Lior zdążył zaprotestować, Kroczek ruszył przed siebie, a za nim uniosła się delikatna smużka fosforyzującego światła. Chłopiec podążył za nim.

Dotarli do polany, której Lior nigdy wcześniej nie widział, choć często spacerował po okolicy. Pośrodku rosło drzewo o szerokim pniu i rozłożystej koronie. Z jego gałęzi zwisało mnóstwo małych, przezroczystych dzwoneczków.

— To Drzewo Postanowień — powiedział Kroczek. — Każdy, kto zrobi choćby jeden krok w stronę swojego marzenia, otrzymuje dźwięk dzwoneczka. Czasem cichutki, ledwo słyszalny, ale prawdziwy. Posłuchaj.

Kroczek poprosił Liora, by zrobił krok naprzód. Chłopiec zawahał się, ale spojrzenie stworzonka było tyleż łagodne, co zachęcające. Lior uniósł stopę… i postawił ją na miękkiej trawie.

Dźwięk, który rozbrzmiał, był subtelny, delikatny jak ruch powietrza — ale niepodważalny. Dzwoneczek na jednej z gałęzi zadrżał i zadźwięczał cicho, lecz czysto.

— Słyszysz? — Kroczek uśmiechnął się szeroko. — Twoje kroki mają głos. Tylko wcześniej przykrywały go twoje obawy.

Lior zrobił drugi krok. Dzwoneczek zaśpiewał odrobinę głośniej.

— Ale co, jeśli się pomylę? Albo jeśli wybiorę złą drogę? — wyszeptał chłopiec.

Kroczek podał mu łapkę i spojrzał na chłopca.

— Każde drzewo rosnące w tym miejscu słyszy setki kroków. Jedne prowadzą wprost, inne zataczają koła, jeszcze inne cofają się i ruszają od nowa. Ale wszystkie są potrzebne. To, co nazywasz pomyłką, Drzewo Postanowień nazywa… nauką. Dzwoneczki obdarowują dźwiękiem za odwagę, nie za perfekcję.

Lior patrzył na drzewo, jakby po raz pierwszy widział, że coś w nim — w jego świecie — może odpowiadać na jego działania.

— A ty? — zapytał. — Dlaczego mi pomagasz?

— Bo każdy małego Kroczka nosi w sobie — odparło stworzonko poważnie. — Czasem o nim zapominamy i wtedy trzeba go odnaleźć. Ja jestem twoim. Kiedy usłyszysz swoje kroki, będę wiedział, że mogę wrócić do snów innych dzieci.

Tego wieczoru Lior wracał do domu wolniej niż zwykle, ale każdy krok był świadomy. I z każdym krokiem — choć nie zawsze głośno — słyszał cichutki dźwięk dzwoneczków w oddali.

Następnego dnia spróbował porozmawiać z kolegą, którego zawsze podziwiał, ale bał się zagadać. Dzwoneczki zabrzmiały. Innym razem podjął się zadania, którego wcześniej unikał. Znów je usłyszał. Czasem pomylił drogę, czasem zatrzymał się ze strachu, ale każdy, nawet najmniejszy krok, miał swój własny dźwięk.

I choć Kroczek pewnego ranka zniknął, Lior wiedział, że nie musi go już wołać — bo odnalazł siłę, która wcześniej była w nim ukryta. Od tego dnia każdy jego krok rozbrzmiewał pewniej, jakby niósł w sobie własną, cichą melodię odwagi.

Gwiezdny Klucz Mikołaja

W najcichszym zakątku północnego nieba, tam gdzie zorza splata powietrze w zielone wstęgi, stała maleńka chatka, która wyglądała tak, jakby wykuto ją z samego światła. W tej chatce mieszkał Mikołaj — nie ten, którego znają wszystkie dzieci, z saniami i workiem prezentów, lecz Mikołaj tajemniczy, który strzegł zimowego czasu, aby każde dziecko mogło znaleźć w nim odrobinę cudów.

Mikołaj miał długą, srebrzystą brodę, miękką jak pył z komet, i oczy, w których odbijało się całe niebo. Każdej zimy wyruszał w samotną wędrówkę, aby obudzić Gwiezdny Zegar — pradawny mechanizm odmierzający dni do świąt. Bez niego noc wigilijna nie trafiłaby na właściwe miejsce w czasie, a magia mogłaby się zgubić w świecie.

Pewnego roku, gdy mrozy przyszły wcześniej niż zwykle, Mikołaj otworzył skrzynię wykutą z lodu i wyjął z niej Gwiezdny Klucz. Był to jedyny przedmiot zdolny poruszyć Zegar. Jednak gdy otworzył drzwi, by wyruszyć w drogę, powiał wiatr tak silny, że porwał klucz i uniósł go wysoko, wysoko — aż gdzieś zniknął w świetlistej wstędze zorzy.

Zmartwiony Mikołaj ruszył za nim, lecz noc była gęsta i ciemna niczym futro czarnego wilka. Wtedy z pobliskiego świerku rozległo się delikatne trzepotanie.

— Nie smuć się, Mikołaju — ćwierknął maleńki ptaszek o pierzastym, błękitnym ogonie. — Widziałam, gdzie wiatr poniósł twój klucz. Spadł w Dolinę Zasypiających Światełek. Zaprowadzę cię tam.

I tak oto ruszyli razem: Mikołaj z ciężkim sercem, a ptaszek z iskrą odwagi. Dolina Zasypiających Światełek była miejscem rzadko odwiedzanym — pełna delikatnych, świecących duszków, które spały przez cały rok, budząc się tylko w noc największego mrozu. Gdy dotarli na jej skraj, zobaczyli setki maleńkich świateł drżących jak oddech.

Pośród nich, na miękkim mchu, leżał Gwiezdny Klucz — lecz otoczyły go trzy największe duszki, które roziskrzyły się czujnie.

— To nie jest zwykły przedmiot — zabrzmiały jednocześnie. — Jest pełen mocy. Kto chce go zabrać?

Mikołaj uklęknął, a jego głos był ciepły niczym ogień w piecu:

— Nie pragnę władzy. Chcę tylko, by dzieci na świecie nie straciły swojego świątecznego światła. Gwiezdny Zegar musi zostać obudzony. Bez niego magia nie znajdzie drogi do ich serc.

Duszkowe światełka zaszumiały jak leśne liście.

Po chwili największy z nich zbliżył się i dotknął dłoni Mikołaja. Jego światło rozbłysło niczym złoto.

— Prawda twojego serca jest czysta — orzekł. — Klucz jest twój.

Kiedy Mikołaj chwycił go, klucz zapłonął tak jasno, że nawet zimne niebo na moment ociepliło swój blask. Ptaszek zaśpiewał radośnie i oboje wyruszyli z powrotem w stronę chatki, gdzie czekała ścieżka prowadząca do Gwiezdnego Zegara.

Gdy w końcu Mikołaj wsunął klucz w pradawny mechanizm, cała kraina północy rozbrzmiała jednym, miękkim dźwiękiem — jakby samo niebo zagrało na kryształowej harfie. A gwiazdy, jedna po drugiej, zapaliły się mocniej, szykując drogę dla wszystkich cudów, jakie miały nadejść.

Mikołaj uśmiechnął się z ulgą. Wiedział, że dzieci na całym świecie obudzą się pewnej grudniowej nocy i zobaczą, że magia znów odnalazła drogę. Bo tak długo, jak istnieje Gwiezdny Klucz, a serce Mikołaja pozostaje dobre, święta zawsze przyjdą — dokładnie wtedy, kiedy powinny.

Bałwanek i Bałwankowa

W samym sercu zimowego podwórka, tuż przy starym, rozłożystym dębie, stał Pan Bałwanek. Otulała go cisza, przerywana jedynie skrzypieniem śniegu i cichym śpiewem wiatru w nagich gałęziach drzew. Miał węglowe oczy, marchewkowy nos i szalik, który dawno stracił swój blask. A jednak najbardziej rzucała się w oczy jego mina — smutna, cicha, pełna tęsknoty.

Stał tak dzień za dniem, nieruchomy, obserwując świat wokół. Widział dzieci, które z daleka przebiegały przez podwórko, słyszał ich śmiech, lecz nikt nie zatrzymywał się przy nim na dłużej. Samotność była zimniejsza niż największy mróz. W jego śnieżnym sercu rodziło się jedno, ciche marzenie — by nie być już samotnym.

Pewnego ranka Ala i Franek wybiegli na podwórko. Mroźne powietrze szczypało ich w czerwone policzki, a oczy lśniły radośnie. Wtedy dostrzegli samotnego bałwanka stojącego przy starym dębie.

— Spójrz, Franek… On jest taki smutny — szepnęła Ala. — Może ulepiemy mu przyjaciela? — Jej słowa zabrzmiały w zimowym powietrzu jak ciche, dobre zaklęcie.

Dzieci natychmiast zabrały się do pracy. Toczyły wielkie, bielusieńkie kule, z których sypał się drobny, iskrzący śnieg. Ich rękawiczki były całe mokre, oddechy zamieniały się w małe obłoczki pary, a śmiech niósł się po całym podwórku. Każda kolejna chwila zbliżała ich do niezwykłego celu.

Wkrótce obok pana Bałwanka stanęła ona — pani Bałwankowa. Smukła jak zimowa dama, z delikatnymi gałązkami zamiast rąk, z uśmiechem jasnym jak promień zimowego słońca. Śnieg na jej sukni lśnił niczym rozsypane diamenty.

Pan Bałwanek spojrzał na nią niepewnie, jakby nie wierzył własnym oczom. A potem stało się coś niezwykłego — jego smutna twarz rozjaśniła się ciepłym, szerokim uśmiechem.

— Witaj — zdawał się szeptać bezgłośnie. — Jak dobrze, że już nie jestem sam.

Bałwankowa patrzyła na niego z łagodnością, a zimowy wiatr delikatnie poruszał jej śnieżną suknią. Od tej chwili pod dębem nie było już cienia smutku. Dzieci biegały wokół, rzucały śnieżkami, lepiły kolejne bałwanki, a całe podwórko wypełniało się śmiechem, ruchem i radością.

Pan Bałwanek i pani Bałwankowa stali obok siebie, dumni i szczęśliwi. Już nie marzli z samotności. Wiedzieli, że są dla siebie — na dobre i na złe, aż do pierwszych, ciepłych promieni wiosny.

Od tamtej pory każdy, kto przechodził przez podwórko, nie widział już jednego, lecz parę bałwanków stojących obok siebie, jakby od zawsze stanowili jedność. I chociaż zostały zrobione ze śniegu, uczyły wszystkich wokół rzeczy najważniejszych.

Nawet w samym sercu zimy największe ciepło rodzi się z obecności drugiego serca.

A przez życie najpiękniej idzie się w duecie.

Bajka o zaginionej Gwiazdce

W dalekiej krainie, gdzie nocne niebo mieni się kolorami tańczącej zorzy, mieszkał Mikołaj, znany dzieciom z najpiękniejszych opowieści. Niewielu jednak wiedziało, że jego sanie nie latały wyłącznie dzięki reniferom – unosiły się również dzięki sile dobrych myśli, które Mikołaj zbierał przez cały rok, niczym najcenniejsze klejnoty.

Pewnego wieczoru, tuż przed wielką wyprawą z prezentami, zauważył, że najjaśniejsza Gwiazdka, ta, która co roku wskazywała mu drogę, po prostu… zniknęła. Bez niej niebo stało się bardziej czarne, a noc cięższa.

Rudolf podskoczył niespokojnie, a jego czerwony nos zamigotał.
— Bez niej się zgubimy! — zmartwił się.

Mikołaj zamknął oczy i wsłuchał się w ciszę. Wtedy usłyszał drobny, drżący głosik:
— Pomóżcie… tu jestem…

Głos dochodził z Krainy Półcieni, miejsca, do którego trafiały rzeczy i uczucia, o których ktoś choć na chwilę zapomniał. Mikołaj nie zastanawiał się ani chwili — wskoczył na sanie, renifery wzbiły się w powietrze i popędzili w stronę półmroku.

Kraina Półcieni była pełna migoczących, nieśmiałych świateł, jakby uwięzionych pomiędzy odwagą a lękiem. Pośrodku niej siedziała Mała Gwiazdka — lekko przygaszona, promienie miała zwinięte jak skrzydełka.

Mikołaj uklęknął obok niej.
— Dlaczego tu jesteś, maleńka? — zapytał łagodnie.

Gwiazdka westchnęła tak cichutko, że niemal nie było tego słychać.
— Świeciłam każdej nocy, jak potrafiłam najlepiej… ale nikt mnie nie zauważał. Są większe gwiazdy, jaśniejsze, piękniejsze. Pomyślałam, że może jestem nieważna…

Rudolf aż parsknął z niedowierzaniem.
— Nieważna? Bez twojego światła nie trafimy do żadnego domu!

Mikołaj objął Gwiazdkę płaszczem utkanym z zorzy i uśmiechnął się tak ciepło, że półmrok drgnął.
— Każde światło jest ważne. Czasem najmniejszy blask rozprasza największą ciemność. A ja, który widziałem tyle cudów świata, potrzebuję właśnie ciebie.

Gwiazdka poruszyła się niepewnie… potem zabłysła odrobinę… jeszcze trochę… aż w końcu jej światło rozkwitło jak złoty kwiat, rozświetlając Krainę Półcieni.

Wkrótce wrócili na nocne niebo, a Mała Gwiazdka zajęła swoje miejsce — tym razem świeciła z radości, a nie z obowiązku.

Tej nocy każde dziecko, które spojrzało w górę, mogło dostrzec jeden szczególnie jasny punkt — małe, odważne światło, które zrozumiało, że jest potrzebne.

A Mikołaj, lecąc nad światem, zawołał:
— Pamiętajcie, mali i duzi… każdy z was świeci inaczej. I każdy z was jest ważny.

Mikołaj

MIKOŁAJ

Magiczne prezenty,

nosi pewien Święty!

Znają go dzieciaki,

to on taszczy paki!

Maluje uśmiechy -

u każdej pociechy,

gdy z worka wyjmuje,

to co tam znajduje!

Mikołaj to imię,

naszego Świętego!

Gdy prezent chcesz dostać -

napisz list do niego!

 Tekst: Ewa Dafner 

Grafika: www.kidsinco.com

Czekolada

                        CZEKOLADA - wierszyk o czekoladowej tajemnicy :)

Zapytała mała Ada: 

Skąd się bierze czekolada?

Słodka, pyszna i pachnąca,

taka twarda i lejąca?

Mama Ady pomyślała 

i tak córci powiedziała:

Nasza Ziemia lasy skrywa,

tropikami je nazywa,

rosną w nich przeróżne drzewa,

każdy ptaszek o nich śpiewa.

Jedno drzewo jest bajkowe,

bo ma ziarna kakaowe.

Dzielni ludzie je zbierają,

suszą, mielą, przerabiają.

Wysyłają je w świat cały,

żeby ludziom radość dały.

Czekolada z nich powstanie!

To odpowiedź na pytanie!

Tekst: Ewa Dafner

Graffiti, czyli zmaluj coś ciekawego 😃

Witaj 😃

Podczas spacerów po mieście zapewne widzieliście pomalowane ściany budynków, mury i chodniki. Ożywiają one ulice, czynią nasz świat bardziej kolorowy i bajkowy; inne mogą wywoływać silne emocje, które nie zawsze są pozytywne. Te malowidła to graffiti.

Dziś zachęcam Cię do stworzenia swojego graffiti na kartce papieru - kartka z bloku technicznego będzie idealna; możesz wykorzystać różne narzędzia plastyczne (polecam pastele, flamastry) i zrobić pracę przedstawiającą, na przykład, Twoje imię w ciekawej odsłonie grafficiarskiej 🙂 

Poniżej prace grafficiarzy z klasy 7 zmalowane na lekcji plastyki 😁

Udanego tworzenia 😊

Grafika: Eve Daff

Liściowe odbitkowanie to dopiero malowanie! 😀

Witaj :)

Dziś stworzymy obrazy malowane liściem, a właściwie to odbijane liściem :)

Przygotuj:

- kartkę z bloku technicznego - może być format: A4 lub A3

- małe i duże liście 

- farby plakatowe

- pędzel 

- podkładkę 

- kubeczek na wodę 

Liście układamy na podkładce i malujemy farbami po tej stronie, gdzie widać użyłkowanie wystające ponad powierzchnię liści; następnie liście odbijamy na kartce papieru. Postaraj się wykreować wyjątkową kompozycję - zastosuj różne kolory farb oraz ciekawy układ liści.

Udanej zabawy :)

Grafika: Eve Daff

Jesień

JESIEŃ

W niezwykłe kolory ubrana czaruje nas od rana,

niestety z deszczowych dni też jest dobrze znana!

Z zimnym wiatrem pobawi się w berka -

przyda się wtedy cieplutka kołderka!

Kasztanami kusi okrągłymi jak piłeczki,

organizuje po leśne skarby wycieczki!

Czy już wiesz jaka to pora roku?

Tak! Tak! To jesień pełna uroku!

Tekst: Ewa Dafner

Grafika: mojedziecikreatywnie.pl